Midlife-Crisis

@Czarek całkiem ładne buty na zdjęciu. Jak je dostaniesz, to zrób taki test kałużowy, Dowiemy się, czy się u Meermina coś zmieniło. @Whitesnake czy mógłbyś tak w skrócie napisać, co najbardziej wpływa na Twoją niechęć do cordovanu? Optyka? Komfort? ?

@Beny23 @Ataman wiem, łatwo mówić takiemu z niskim podbiciem. Nota bene buty ładne, dobre na klimaty jazzowe. Skąd?

Beny, mam nadzieję, że nie weźmiesz mojej uwagi zbyt osobiście, tylko pół żartem, pół serio , ale na widok tak rozchodzącej się przyszwy narzuca mi się pewna myśl: Właściciel takich spektatorów komunikuje otoczeniu (oczywiście oprócz manifestacji swojego indywidualnego stylu), że ma wprawdzie okaziwą kolekcję obuwia, ale tym razem w przecenie nie było akurat innego kopyta.

@JD! wikipedia nie można brać do końca jako rzetelne źródło. Artykuły zawierają czasami, choć rzadko ewidentnie błędne informacje, a porównując wpisy na dany temat w różnych językach można odkryć sprzeczności.

Wieczorem wielokrotnie wypróbowany zestaw na koncert w klimacie klubowym jako moderator.

Wracając do pytania zadanego przez kolegę @Czarek i do porównania konkretnych marek i modeli to mogę się jedynie podzielić doświadczeniami z drugiej (trzeciej) ręki. Wczytałem się raz w dyskusję na jakimś niemieckim portalu. Uczestnicy dzielili się swoimi doświadczeniami na temat butów z cordovanu. Było w tym coś o preferencyjnym powiązaniu marki Alden z garbarnią Horween, co ponoć wpływa na intensywność koloru. W ogóle istnieje przeświadczenie, że jak buty z cordovanu to Alden a dopiero trzecie jakiejś innej marki. Carmina wyszła z tego całkiem dobrze, natomiast narzekano na C&J. Sam wziąłbym też carminę, bo raz że ładna a dwa że bardziej uniwersalna i nie tylko na weekend. To właśnie buty z cordovanu, ale w kolorze oxblood uważane są za idealne do zestawów biznesowych. Jeszcze pytanie @Czarek czy podeszwa nie gra dla Ciebie żadnej roli w wyborze? Twoi kandydaci mają w sumie trzy rodzaje.

Dzisiaj służbowo.

... jak bez korony to nawet historyczną.

Przypuszczam, że tam: http://www.pracowniamiler.pl/

Ciekawa opcja, bo Yanko już prawie wszyscy mają.

Schuh-Bertl - monachijski orginał szyje między innymi buty na zamówienie. Poniżej jego projekt one cut w rozmiarze 65. Zużył na nie po 1 m skóry na każdy but. RTW zaczyna się u niego od 42 (8). Tęgość tego obuwia też nietuzinkowa. Mnie fircykowi z 7,5 powiedział, że takich małych nie ma. Może mam jakieś hiszpańskie korzenie?

@blekit dla mnie szególnie udane połączenie?

Przyczepiliście się do chłopaka. A może on hołduje zasadzie, że to nie szata zdobi człowieka.?

Mnie przekonuje propozycja kolegi @yacoob bardziej niż te powyższe. Takie kontrastowe połączenie średnio jasnej szarości z ciemnym granatem spodni i krawat nawiązujący do nich kolorystycznie to dla mnie fajny półformalny zestaw. Wszystko pod warunkiem, że to granatowe spodnie w kant. Na moim ekranie widzę czarną spódnicę.

Co do wypełnienia ramion lub jego braku, to zastanawiam się, czy w tym przypadku dobrze podkreśla to nieco zaokrągloną sylwetkę Wajnasa (nie Zaremby)? https://de.pinterest.com/pin/361413938824267103/

Dobre pytanie, właściwie to nic. Mam nawet słabość do brązowych krawatów. Zestaw nie spotkał się jednak z wielkim rezonansem (nie szkodzi). Pomimo to kolega @dziko w niepisanym pojedynku nie powalił estetyczną spójnością swojej propozycji. Dla tego dodam, że jeżeli mnie coś osłabia w aktualnym rejonie tejże strony, to ten surowy blues powyższego zdjęcia.

Krawat kolegi @Atamana mniej osłabia.

A poza tym co innego stary student (i w tym stwierdzeniu nie ma z mojej strony nic złośliwego, bo też takowym byłem i wiem jak to jest), on trochę śmieszy już jako taki, to sobie z tymi akcesoriami lepiej radzi. Ale gdześ napisali "Stary człowiek i może".

Prus to skądinąd klasyk o znakomitym warsztacie i poruszający problemy uniwersalne. Jeżeli nawet jesteśmy w stanie zrekonstruować tą fiktywną sytuację, przebadać i zaprzeczyć jej realności, to pozostaje u mnie respekt za użycie przez autora takiej hiperboli wskazującej na poziom zacofania ówczesnej ludności wiejskiej. Inne metody leczenia opisane w Antku to szturchańce i wódka z piołunem.

Wracając do tytułu wątku i medycyny naturalnej, to tak mi się przypomniała ze szkoły taka wstrząsająca naturalistyczna scena z Prusowego Antka, którą sobie pozwoliłem odbić z portalu wolnelektury,pl: Mądra baba obejrzała chorą uważnie, opluła koło niej podłogę jak należy, posmarowała ją nawet sadłem, ale — i to nie pomogło. 43 Wtedy rzekła do matki: 44 —Zabobony Napalcie, kumo, w piecu do chleba. Trza dziewczynie zadać na dobre poty, to ją odejdzie. 45 Wdowa napaliła w piecu jak się patrzy i wygarnęła węgle czekając dalszych rozkazów. 46 — No, teraz — rzekła znachorka — położyć dziewuchę na sosnowej desce i wsadzić ją w piec na trzy zdrowaśki. Ozdrowieje wnet, jakby kto ręką odjął! 47 Istotnie, położono Rozalię na sosnowej desce (Antek patrzył na to z rogu izby) i wsadzono ją, nogami naprzód, do pieca. 48 Dziewczyna, gdy ją gorąco owiało, ocknęła się. 49 — Matulu, co wy ze mną robicie? — zawołała. 50 — Cicho, głupia, to ci przecie wyjdzie na zdrowie. 51 Już ją wsunęły baby do połowy; dziewczyna poczęła się rzucać jak ryba w sieci. Uderzyła znachorkę, schwyciła matkę obu rękami za szyję i wniebogłosy krzyczała: 52 — A dyć wy mnie spalicie, matulu!… 53 ReligiaJuż ją całkiem wsunięto, piec założono deską i baby poczęły odmawiać trzy zdrowaśki… 54 — Zdrowaś, Panno Mario, łaski pełna… 55 — Matulu! matulu moja!… — jęczała nieszczęśliwa dziewczyna. — O matulu!… 56 — Pan z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami… 57 Teraz Antek podbiegł do pieca i schwycił matkę za spódnicę. 58 — Matulu! — zawołał z płaczem — a dyć ją tam na śmierć zaboli!… 59 Ale tyle tylko zyskał, że dostał w łeb, ażeby nie przeszkadzał odmawiać zdrowasiek. Jakoś i chora przestała bić w deskę, rzucać się i krzyczeć. Trzy zdrowaśki odmówiono, deskę odstawiono. 60 TrupW głębi pieca leżał trup ze skórą czerwoną, gdzieniegdzie oblazłą. 61 — Jezu! — krzyknęła matka ujrzawszy dziewczynę niepodobną do ludzi. 62 I taki ogarnął ją żal za dzieckiem, że ledwie pomogła znachorce przenieść zwłoki na tapczan. Potem uklękła na środku izby i, bijąc głową w klepisko, wołała: 63 — Oj, Grzegorzowa!… A cóż wyście najlepszego zrobili!… 64 Znachorka była markotna. 65 —Zabobony Et!… Cicho byście lepiej byli… Wy może myślicie, że dziewuszysko od gorąca tak sczerwieniało? To tak z niej choroba wylazła, ino że trochę za prędko, więc i umorzyła niebogę. To wszystko przecie z mocy boskiej.

Nie kostka, ale takie podłoże w pracy? "Pasja szewska"

Z udziałem polskich produktów: Marynarka: M. Ceran - Wełna z kaszmirem Krawat od poszetki

... to było do pracy, a po pracy dla sartorialistów w tweedach stare klasyczne rozwiązanie: piersiówka (a może w ramach projektu forumowego BwB?).

No, był przez chwilę w modzie.