Wodzu

Są oxfordy o tzw. różnym stopniu formalności - o splocie mniej lub bardziej wyraźnym. Mam białą koszulę z drobnego oxfordu, który już z niewielkiej odległości wygląda jak popelina. Co do popeliny - mam jedną koszulę z Camiceria Olga z tkaniny o tym splocie i jest ona jedną z moich ulubionych. Prasuje się bardzo łatwo (na upartego po praniu wystarczyłoby przeprasować mankiety i kołnierzyk, i można ją z powodzeniem założyć pod marynarkę), ma chłodny, podobny do jedwabiu chwyt, ma lekki połysk i dobrze się układa (leje się, nie jest sztywna).

Czy ktoś ma jakieś doświadczenia z wełną o splocie Mock Leno? Rzadko spotykany w kolekcjach RTW (do znalezenia np. w Cavour). Splot otwarty, o ciekawej fakturze, coś w pobliżu fresco i hopsacku. Wydaje się ciekawym wyborem na cieplejszą porę roku, np. na odd-jacket:

@michasacuer, nie powiem Ci nic innego, niż w tamtym wątku - moim zdaniem lepiej i bezpieczniej dla końcowego efektu będzie, kiedy zdecydujesz się na krawca, który zwyczajnie wie co robi. Na moje oko robi się to coraz bardziej skomplikowane i tym samym efekt finalny ma mniejsze szanse na powodzenie (co nie oznacza, że nie będzie dobry). W prowadzenie krawca "za rączkę", wpływanie na konstrukcję można się bawić, kiedy doświadczenie z szyciem miarowym jest odpowiednio duże. Kiedy przerobiłeś już kilkanaście albo nawet kilkadziesiąt szytych ciuchów na różne pory roku i z różnych materiałów, wykonanych w różny sposób. Kiedy znasz swój komfort termiczny w tych ubraniach, kiedy wiesz jak układa się marynarka pozbawiona konstrukcji. Parafrazując słynne forumowe hasło - dołóż i udaj się do krawca, który wie co robi. PS. Mój wywód w zasadzie jest nie na temat, bo wygląda na to, że decyzję już podjąłeś. Ale może uda mi się jeszcze skłonić do przemyślenia sprawy.

Co prawda nie szyłem nigdy na plutonie, ale moja rada jest taka - na początek znaleźć krawca, który uszyje spójne stylistycznie ubranie bez potrzeby ingerowania w pojedyncze składowe. Wybór najlepiej jakby się zamknął na wyborze tkaniny i ogólnym stylu w jakim ma zostać marynarka wykonana. Zrobiłbym tak nawet wtedy, kiedy wiązałoby się to z większymi kosztami i było trudniejsze logistycznie. Po nabraniu wprawy w szyciu miarowym zdecydowałbym się dopiero na eksperymenty typu znalezienie trochę już zapomnianego krawca w małym mieście, którego należy poprowadzić krok po kroku do celu.

W dżinsach pełna zgoda. To jednak zupełnie inaczej krojone spodnie. Te precyzyjnie po angielsku zwane full-cut trousers wyglądają dobrze wtedy, kiedy szerokość nogawek koresponduje z luźniejszym dopasowaniem w biodrach i udach. Dla każdej sylwetki będą to inne wartości, dlatego nie operuję żadnymi konkretnymi liczbami. Przy filigranowej sylwetce będzie to zupełnie inaczej wyglądało, przy masywniejszej również. Jeśli miałbym cokolwiek doradzać, to spróbowałbym Cię przekonać do szerszych nogawek od kolan w dół. Przy obwodzie łydek ~43cm u mnie jest to 21-22cm.

Ciekawe wskazówki dotyczące dopasowania garnituru okiem znanego krawca z Savile Row:

Efekt marchewki, czyli nogawki przypominają kształtem marchewki - szersze u góry i zwężające się ku dołowi. Z przodu widać to bardzo dobrze. Porównaj swoje zdjęcia choćby z tym, które wrzuciłeś jako porównawcze. Wąskimi nogawkami nie uratujesz proporcji, wręcz przeciwnie. Wąskie nogawki na dole uwypuklają obszerność spodni w okolicach ud i bioder. U Ciebie to bardzo dobrze widać. Węższa nogawka wygląda dobrze w spodniach z niższym stanem, bez zakładek i krojonych bliżej ciała. Tutaj w kontekście proporcji powinieneś najpierw zająć się spodniami i dopiero później odnosić je do góry. Węższe nogawki nie nadrobią wąskich barków. To możesz osiągnąć wybierając luźniej dopasowane koszule (żeby górna część ciała była wystarczająco obszerna) lub marynarki z poszerzonymi, mocniejszymi ramionami. Polecam przeglądanie zdjęć całych sylwetek i analizowanie poszczególnych składowych. Z własnego doświadczenia wiem, że to wyższa szkoła jazdy i potrzeba na to czasu.

Spodnie z ostatniego zdjęcia są wbrew pozorom wyraźnie szersze niż Twoje. Moim zdaniem załamania mogą być efektem zbyt wąskich nogawek w tym obszarze, sama tkanina również może mieć znaczenie (co to za materiał?). No i uważam, że przy Twojej budowie powinieneś rozważyć poszerzenie nogawek od kolan w dół. Teraz sponie nie wyglądają proporcjonalnie, na zdjęciu z przodu i z boku widać efekt marchewki. Klasyczne spodnie full cut z zakładkami i wysokim stanem nie mogą być wąskie - to zawsze wygląda źle.

Nie jestem ekspertem i oceniam na podstawie zdjęć (to w sumie wypisz wymaluj typowy internetowy mądrala), ale jednozdjęcie zwróciło moją uwagę: Tutaj wydaje się, że kołnierz nie przylega do kołnierzyka koszuli. Być może problemu nie ma, ale pozwoliłem sobie tylko zwrócić uwagę. Co do wysokości pachy - wcześniej nie miałem tu wyrobionego w pełni zdania, ale po czasie stwierdzam, że powinna być tak wysoka, jak to tylko możliwe. Im wyższa pacha, tym lepiej będzie się zachowywała marynarka w ruchu, przy siedzeniu, podnoszeniu rąk, itp. Czekam na prezentację gotowej marynarki.

Marynarka całkiem udana i fajnie, że dzielisz się postępami na forum! Ja zdecydowałbym się na ciut węższe klapy, zwłaszcza przy tak wysoko umieszczonej kozerce. Nie do końca podobają mi się też rękawy z przodu na wysokości bicepsów, choć może on wynikać z innego położenia rąk podczas przymiarek i robienia zdjęć. Zwróciłbym również uwagę na lekko odstający kołnierz, co widać na zdjęciu na którym wydaje się, że stoisz wyprostowany - w normalnym użytkowaniu, w ruchu może być różnie. Jak wysoko wszyte są pachy?

Leżą całkiem nieźle w biodrach, jednak szerokość nogawek nie koresponduje z górą spodni - wyższy stan i zakładki nie wyglądają dobrze z rurkowatymi nogawkami, bo nie wygląda to proporcjonalnie. Oczywiście można mieć różne preferencje i zwyczajnie lubić nosić spodnie w kroju slim, ale moim zdaniem zaprezentowane spodnie nie leżą na Tobie dobrze. Z doświadczenia podpowiem, że lepiej przesadzić w drugą stronę i potem skorygować dopasowanie u krawca. Przykład dobrze skrojonych spodni, gdzie szerokość nogawek współgra z wysokim stanem, zakładkami i zapasem materiału wokół bioder: (Dylan and Son)

3cm zapasu nazwałbym właśnie mocnym taliowaniem.

Zachęcony opiniami (skrajnymi) wybrałem się wczoraj na Titane. Po filmie pierwsza myśl w glowie - WTF?! Jak ten film interpretować? Jak go ocenić? Nastawiłem się na uważne oglądanie, żeby nie pominąć żadnego istotnego szczegółu, ale w trakcie oglądania ciężko sobie ten film poukładać w głowie. Na bieżąco byłem w stanie ocenić oprawę audiowizualną (świetną) oraz grę aktorską. Jednak żeby powiedzieć, o co w tym filmie chodzi? Dobre pytanie. Film siedzi mi mocno w głowie od wczorajszego seansu i dopiero teraz próbuję go sobie tłumaczyć. To co tutaj najistotniejsze znajduje się w sferze domysłów, przenośni i metafor. To taki film, który każdy może interpretować po swojemu. Ciekawe kino, mało jest takich filmów i myślę, że warto takie twory próbować. To podobnie jak z muzyką czy malarstwem, które musisz próbować, żeby nabrać wprawy i doświadczenia w ich interpretacji i ocenie. Ciężko jest mi ten film ocenić, bo w swojej kategorii nie umiem znaleźć żadnego odniesienia. Powiem tylko tyle, że moim zdaniem zdecydowanie warto obejrzeć, nie zważając na kiepskie opinie w sieci.

Skoaktiebolaget likwiduje swój sklep stacjonarny i skupia się na sprzedaży online - z tej okazji będzie wyprzedaż, stacjonarnie i niestacjonarnie, od wtorku.

https://shop.unionknopfpolska.com/

@Mario_sochy,oczywiście - na spodnie czekałem zwykle ok. 3 tygodnie.

Nowoorleańskie, jazzowe klimaty, bo takie mi się ostatnio udzielają podczas oglądania Treme:

Przeceny do -50% w holenderskim Shoes&Shirts, np. na kilka modeli butów C&J (pojedyncze rozmiary): https://www.shoesandshirts.nl/sale/crockett-jones/

Spodnie są za wąskie pod siedzeniem i w okolicach łydek, żeby układały się zgodnie z Twoimi oczekiwaniami. Żeby uzyskać proste linie i gładkie płaszczyzny to muszą mieć więcej zapasu do swobodnego opadania na nogach. Te ze zdjęć, jak na spodnie dopasowane, leżą naprawdę nieźle, ale nie uzyskasz w nich takiego efektu, jaki opisujesz.

Po 10 latach wróciłem do Treme, którego za pierwszym razem nie skończyłem (zakończyłem gdzieś w połowie 2-go sezonu). Wtedy, obok The Wire, Sopranos czy Six feet under, jakoś mi nie podszedł. Chyba głównie przez formułę, bo to taki prawie musical, w dodatku jest tam sporo mocnego jazzu, który wtedy mi nie podchodził. Jednak po 10 latach wyedukowałem się muzycznie i odbiór jest całkowicie inny. David Simon to geniusz dramatów obyczajowych. Do mojego serialowego top, obok wspomnianej wcześniej trójki, dołączyło Treme.