Clovis
Użytkownik-
Postów
901 -
Dołączył
-
Ostatnia wizyta
Typ zawartości
Profile
Forum
Wydarzenia
Treść opublikowana przez Clovis
-
Nie mieszkałem w Paryżu, ale pobywałem kilka razy, mieszkałem w Marais. W miarę blisko wszystkiego, jeśli tam znajdziesz jakiś znośny hotel to warto. Jednak to jest chyba dość droga dzielnica. Nie wiem, co na to Swordfish? Aha, była tam niedaleko "polska" knajpa, nazywała się Pici Poi, nie wiem, co to miało znaczyć, w każdym razie nie odważyłem się.
-
Nie, tylko akurat teraz miałem okazję wypowiedzieć się na ten temat, który wydał mi się dość istotny. Par ekselans, że tak powiem.
-
A ja byłem i jestem zwolennikiem obecności pana Granville na forum, natomiast nigdy nie będzie mi się podobać, gdy kilku panów głośno tłumaczy koledze, że nie życzą sobie jego obecności, bo jest jakiś taki cały nie w ich guście. Nawiasem mówiąc, książkę dzięki energicznej rekomendacji będącej dziełem tak wielu dyskutantów na forum - nabyłem.
-
Niezłe. Zwłaszcza, że w ogóle powinno być "clou".
-
Ciekawe buciki
-
A propos kamizelek, taki oto felieton ukazał się w ostatnim numerze czasopisma HiFi i Muzyka. Kopiuję dla radości naszej gromadki: "Kamizelka. Napisał ją, jak wiedzą wszyscy absolwenci ośmioklasówki, Bolesław Prus. Kamizelka jest elementem garnituru zwanego trzyczęściowym, noszona jest także niekiedy samodzielnie, zwłaszcza przez bohaterów westernów. W czasach mojego dzieciństwa kamizelka była absolutnym marzeniem każdego dziesięciolatka, chodziło o to, żeby wyglądać jak Old Shatterhand. Nie muszę dodawać, że było to marzenie ściętej głowy, bo kamizelki, nawet te zwane garniturowymi, czyli z modnego wówczas bistoru, nie występowały w handlu uspołecznionym właściwie nigdy. W związku z tym brakiem nasze kowbojstwo oraz indiaństwo musiało ograniczać się do koszuli w kratę i pasa z rewolwerami zrobionego z materiału skóropodobnego. Nadszedł jednak czas, kiedy koszula w kratę przestała wystarczać, bo wypady ze znajomymi przestały polegać na bieganiu po okolicy z korkowcem. Urośliśmy i zdarza nam się wyjść też do opery lub teatru. Na szczęście w międzyczasie ustrój przaśnego niedoboru trafił szlag i nabycie ubrania odpowiedniego do okoliczności przestało być problemem nurtującym dawnych łowców bizonów z podwórka. Dorośliśmy, ale kraj na szczęście dorósł z nami. Poprzednie trzy pokolenia nie miały tego szczęścia, więc trzeba się cieszyć i korzystać. Postanowiłem nabyć kamizelkę smokingową. Jak wie każdy meloman chodzący w weekendy do filharmonii, smoking składa się w rzeczywistości z kilku części garderoby. Filistrom nie ruszającym się z domu wyjaśniam, że są to: spodnie smokingowe z pojedynczym jedwabnym lampasem (preferowane bez paska), marynarka smokingowa z zamkniętymi klapami lub kołnierzem szalowym obszytym jedwabiem, białe szelki, koszula z zakrytą listwą, czarna muszka, oraz pas hiszpański lub czarna kamizelka z głębokim wycięciem. Pas hiszpański i/lub kamizelka służą do zakrycia miejsca, gdzie spodnie łączą się z koszulą, bo niewskazane jest, aby w tej okolicy świecić na biało. Osobiście wolę kamizelkę, bo pas hiszpański zawsze wydawał mi się trochę zbyt balowym elementem garderoby. W końcu wybieram się na koncert, a nie na tańce. Przy okazji wyjaśnijmy raz na zawsze kwestię koloru muszki. W smokingu jest czarna. Istnieje określenie „black tie”, oznaczające okazje, na które wkłada się smoking. Jeśli na zaproszeniu widnieje taka adnotacja, oznacza to, że trzeba pojawić się w smokingu, który właśnie nosi się z muchą w tym kolorze. Biała muszka dotyczy fraka (współcześnie nie noszonego prawie nigdy), plastron dotyczy żakietu, krawat dotyczy garnituru, zaś muszki w krzykliwych kolorach (na przykład złotym z brokatem) dotyczą cyrkowców. Muszki w innych niż czerń stonowanych barwach (granat, wzór w groszki itp.) są niekiedy noszone do garniturów, jeśli na przykład nie lubimy, jeśli coś majta nam się w zupie, lub planujemy po obiedzie grać w bilard. Muszkę białą do smokinga lub czarną do fraka może nosić np. kelner lub członek orkiestry, jako część stroju roboczego. On jest w pracy, więc może. Tyle szkolenia na dziś, następnym razem będzie o zasadach noszenia kolczugi na przyjęciach. Wracając do mojej kamizelki. W przeciwieństwie do bohatera opowiadania Prusa, jestem człowiekiem o poważnych rozmiarach w pionie i w poziomie, nie zamierzam się też zejść na suchoty. Jestem przygotowany na długie poszukiwania pasującej na mnie garderoby, to nie problem. Problem ze smokingiem jest jednak taki, że w Polsce uważany jest za strój wystawny, odpowiedni na śluby i wesela. W rzeczywistości (zgodnie z zasadą „no black before six”) na śluby odpowiedni jest szary żakiet, ale z ludowym zwyczajem nie wygrasz. Nie wnikając w przyczyny, powojenny polski strój ślubno-balowy w postaci smokinga obejmuje zwykle pas hiszpański (najczęściej czerwony lub nawet biały, brr), lecz nie kamizelkę. Kupując gotowy smoking nie ma się raczej opcji wyboru kamizelki, chyba, że miła pani w sklepie zaoferuje nam zwykłą od garnituru. Która oczywiście nie pasuje, no bo jest od garnituru. Z kolei uszycie kamizelki u krawca to najmarniej 400 złotych, a bywa że i tysiąc. Z tego ostatniego powodu uparłem się, żeby kupić kamizelkę gotową. Nie miałem wysokich wymagań. Kamizelka ma być czarna, najlepiej dwurzędowa, wycięta w kształcie litery „U” lub z kołnierzem szalowym. Proste. Poszukiwania w miejscach typu „Bytom”, „Vistula”, „Próchnik”, oraz w rozmaitych „centrach mody” (centrum mody to Mediolan lub Paryż, okazało się jednak, że mieści się również w Nadarzynie), przyniosły rezultaty tylko w postaci frustracji miłych pań sprzedawczyń. Flagowe polskie firmy oferują najwyżej kamizelki do garniturów, zaś centra mody bardziej popularnej, mieszczące się w blaszanych hangarach na przedmieściach, kamizelek w ogóle nie znają, poprzestając na ubiorach dwuczęściowych (dla osób o beczkowatych klatkach piersiowych, za to z krótkimi nogami). Było to dość frustrujące i gdybym nie przeszedł wcześniej szkoły PRL, gdzie nawet papier toaletowy był rzadką zdobyczą, na pewno popadłbym w depresję. Piękne to były czasy nieźle przygotowujące do życia, nie ceniliśmy ich. Od czego jednak jest internet. Dopóki sejm nie przegłosuje zakazu handlu internetowego (co wydaje się tylko kwestią czasu, biorąc pod uwagę, co już dziś potrafią przegłosować), każdy Polak znający swoje wymiary może kupić garderobę w sieciowym sklepie za granicą, gdzie kamizelki smokingowe nie wymarły wraz z klasą posiadaczy ziemskich i Eugeniuszem Bodo. Po dłuższych poszukiwaniach (a to fason mi nie pasował, a to kolor, albo rozmiaru nie było), dopiąłem swego i kilka dni temu ostatni element stroju odpowiedniego do słuchania muzyki na żywo wpadł w moje chciwe łapy pismaka. Chociaż sformułowanie „na żywo” wydaje się tu trochę niestosowne. Sklep zajmował się handlem odzieżą pogrzebową i przeznaczoną dla nieboszczyków. Jak to mawiał Jan Kobuszewski: DOBRANOC PAŃSTWU! autor: Alek Rachwald"
-
I tak i nie. Jeśli ktoś ma garderobę droższą od samochodu (albo zegarek droższy od samochodu), to świadczy to nie o stanie konta, tylko o preferencjach. Albo o tym, że ma bezcenny stary samochód jak ja Ale po pierwsze, jest ładny, a po drugie, ja go lubię. I ma zegarek wbudowany.
-
A Prus o kamizelkach.
-
Jak się ubierają gwiazdy, politycy, celebryci- zdjęcia, opisy
Clovis odpowiedział(a) na saphir.pl temat w Męska elegancja
Wszyscy w nim bierzemy udział, od lat. -
Czy kobiety obowiązują takie same zasady doboru koloru?
Clovis odpowiedział(a) na Tunkx temat w Kobieca elegancja
Zrób się na gotkę i będzie ok, nikt się nie przyczepi Ale gotka cała w granacie - to byłoby dopiero coś! Albo (przepraszam za offtopic, ale właśnie mnie olśniło) - różogotka. Łącznie z makijażem. -
Z mediów - co powiedziano w tematach nas interesujących
Clovis odpowiedział(a) na damiance temat w Męska elegancja
Dobrze sie wpisują we współczesną modę na brodziska, ale co zrobią, gdy moda minie? -
Z mediów - co powiedziano w tematach nas interesujących
Clovis odpowiedział(a) na damiance temat w Męska elegancja
Może się po prostu dobrze bawią z przebrania. Bo to już raczej przebranie, niż ubranie. Człowiek w normalnym morning dress wyszedłby tam na dziwaka -
Jak się ubierają gwiazdy, politycy, celebryci- zdjęcia, opisy
Clovis odpowiedział(a) na saphir.pl temat w Męska elegancja
Nie pamiętam już która nauczycielka (było-ż to w szkole mojego dziecka?) podczas spotkania rodziców i nauczycieli zaproponowała wystosowanie petycji, czy też zorganizowanie zbiórki pieniężnej, bo postać z bardzo popularnego serialu popadła w kłopoty. Wytłumaczenie kobiecinie, że to fikcja literacka, zajęło sporo czasu, a i tak nie wiadomo, czy nie odpuściła tylko dla świętego spokoju. Nauczycielka, proszę państwa...! -
Ja. W początkowej fazie zainteresowania tą jakże egzotyczną i ekskluzywną nowością, w latach 90. ubiegłego wieku, dodawałem parówki. A moja teściowa przeciwnie: wyrzucała te wszystkie dziwne małe torebeczki (w przekonaniu, że zawierają desykant), a resztę długo gotowała, po czym narzekała na brak smaku.
-
Dżentelmen z Bronią w Ręku (Broń Biała, Palna, Myśliwska..)
Clovis odpowiedział(a) na Dr Kilroy temat w Sala klubowa
Trudno iść z tym na przykład do pracy. A lefoszak? Albo (i to jest jakieś rozwiązanie) przyjemny derringer. Metodą amerykańskich detektywów umocowany wewnątrz kapelusza. -
Doświadczenia nie mam, ale mi sie spodobały. Dość casualowe, ale w przyjemnym stylu i bez wygłupiastych ozdób, klasyczne.
-
Brałem udział w czymś takim w Paryżu, niestety nie pamiętam restauracji, gdzieś w okolicach Marais. Posiłek (w przeciwieństwie do polskiej tradycji, a raczej "tradycji"), składał sie z dużej liczby przystawek i dań podawanych w niewielkich że tak powiem gramaturach (typu jedna pieczarka z nadzionkiem, pieczona), trwał odpowiednio długo, i pod koniec byłem tak załatwiony, że obraziłem kelnera nie jedząc deseru. Nawiasem mówiąc, w Marais widziałem "polską restaurację". Na ścianie była wymalowana jakaś para łowicka, a zakład nazywał się "Pici Poi"... Nawet nie pytajcie, bałem się wejść.
-
XO to już sporo leżakowania.
-
Niestroj leatherwork- ręcznie wykonywana galanteria skórzana
Clovis odpowiedział(a) na Skalpel temat w Ogłoszenia rzemieślników i firm
Nie, dlaczego damska. Nie znam wymiarów, ale dla mnie wygląda jak mała teczka konferencyjna na niedużego notebooka (ca 12 cali) i papiery. -
Osobiście unikam koszul z tworzywem sztucznym jak zarazy, bo wyczyniają dziwne rzeczy z potem (nie "potem" w sensie "later", tylko w sensie "sweat"). Wydaje mi się, że na świecie jest wystarczająco dużo koszul ze świetnej bawełny, żeby jeszcze zawracać sobie głowę podejrzanymi mieszankami. Swoją drogą straszne musiały być to czasy, kiedy ówczesną nowość - koszule z nylonu - uważano za największy szyk i płacono za nie duże pieniądze. Ałć, przepraszam, nie zauważyłem, ze wyszukiwarka rzuciła mnie w post z listopada. Ale uwaga ma oczywiście charakter ponadczasowy
-
JESZCZE większym? To jest 46... One są na mnie lekko za długie, mam z przodu luz bo mają dosyć wydłużone kopyto, tym niemniej ogólny rozmiar jest dobry. Gdyby u nich istniał 47, to byłby na mnie dużo za duży.
-
O shiit... No to ładnie.
-
W takim razie chyba wrócą. Mam widocznie zbyt wysokie podbicie na takie eksperymenty.
-
