Üxküll

Fotorelacja z mojego najnowszego zamówienia u Pana Tadeusza Januszkiewicza na blogu eye_lipa: http://www.wdrugiejskorze.pl/tadeusz-januszkiewicz-wiedenski-styl-na-chmielnej/#more-719 Następne projekty z Shell Cordovanu czekają już w kolejce po wakacyjnej przerwie.

@proc dziękuję za szybką odpowiedź na mój apel. W pamięci mam jednak zdjęcia hollywoodzkich aktorów tyle tylko, że nie mogę ich odnaleźć za pomocą guglania w grafice.

Przykłady bardzo rzadko obecnie spotykanego tweedu (Diamond Twills) z farmy Ardalanish na wyspie Mull. Na starych zdjęciach widziałem marynarki uszyte z tweedu o tym wzorze, ale nie mogę ich odnaleźć. Może ktoś pomoże?

Kielman nie jest dla mas, więc podejrzewam, że gdyby koniunkturę nakręcałaby mu jakaś wypasiona witryna internetowa, to dawno by ją zmienił. Firma zatrudnia 16 osób, więc na brak pracy nie narzekają. Wydaje mi się, że podstawowy problem, to olbrzymi deficyt wykwalifikowanych rąk do pracy w rzemiośle na warszawskim rynku, na co żalił mi się ponownie kilka dni temu Pan Tadeusz Januszkiewicz. Natomiast branża MTM dynamicznie się rozwija w Warszawie i mój przewodnik z kilkunastoma firmami wymaga pilnego uaktualnienia: http://forum.butwbutonierce.pl/topic/419-warszawa-rynek-made-to-measure-mtm/

To prawda, że dizajn witryny internetowej jest vintage, ale chyba bardziej dla właścicieli liczy się to, że dokładnie rok temu Kielman jako jedyna firma rzemieślnicza z Polski dostała się do angielskiego almanachu ekskluzywnych firm "Europe's Elite 1000". http://www.logo24.pl/Logo24/56,125389,12174678,Kielman__buty_z_klasa.html

Aktywność biznesowa poza obuwiem i skórzanymi torbami poszła w angielską odzież, zrazu tylko Barbour, a obecnie Bladen. http://www.kielman.pl/bladen/ http://www.bladentailoring.co.uk/home.aspx Przy okazji link do nowej wirtyny internetowej Malton & Kielman: http://www.maltonkielman.com/

@mosze 1. To nie żaden biznesmen, ale Tadeusz Januszkiewicz, mistrz szewski z sześćdziesięcioletnim stażem, ocenił pracę innego szewca, który akurat odszedł od Kielmana. 2. Wiadomo, że buty na miarę u Kielmana ze skóry cielęcej (pomijam 120% przebitkę na SC) są przynajmniej o 50% droższe. Czy to oznacza, że jakość wykonania jest wyższa? 3. Zawsze mnie dziwiło, że w tak znanej pracowni jak Kielman sprzedaje się lakierowane prawidła ze znaczkiem firmy.

@Immune nie wiem konkretnie ile osób zatrudnia Kielman, który jak wiadomo zajmuje się prowadzeniem rodzinnego biznesu i jego promocją w świecie. Były długoletni pracownik Kielmana wykonał niedawno jedną parę obuwia dla Pana Januszkiewicza i się nie sprawdził... Dopiero po wojnie Siedmiogród włączono do Rumunii, ale Twoje wskazanie na współczesne Węgry jest zapewne słuszne, chociaż Alexandru Maftei otworzył swój oddział w Bukareszcie. Także inny znany szewc z Wiednia, Lajos Bálint, fachu nauczył się u mistrza z Siedmiogrodu.

Klasyczny Harris Tweed rzeczywiście sprawdza się najlepiej jako marynarkokurtka. Natomiast współczesne tweedy fabryczne są dostępne już w lekkiej wadze od 310 gr (tak!) i moim zdaniem świetnie nadają się do pracy w biurze. Cenowo kupon takiego tweedu na marynarkę to wydatek 37 GBP za metr u szkockiego producenta ze 100% szkockiej przędzy. Kolejne zdjęcia to przykłady fabrycznego tweedu 310 gr (nr 2), 340 gr (nr 3) i 650 gr (nr 4).

@Styleman "naprawdę dobra marka", czyli konkretnie jaka (jakie) Twoim zdaniem? Polska sztuka szewska dogorywa. W Krakowie nie ma już szewca, specjalizującego się w obuwiu na miarę. W Łodzi został Pan Kazimierz Sumera, ale w zasadzie bez cholewkarza. W Białymstoku działa jeszcze, będący w średnim wieku Jacek Okułowicz, ale trudno mi powiedzieć ile par obuwia na miarę opuszcza jego pracownię. W Warszawie zostały pracownie Januszkiewicza i Kielmana na Chmielnej, Kamińskiego i podobno Wielądek ma kontynować pracę w domu. Wszystkich obsługuje czterech cholewkarzy. W dłuższym przedziale czasu pozostaną Kielman i Kamiński, przy czym ten pierwszy już pozyskał do pracy jakiegoś Ukraińca. Duranca i Kurkusa pozostawiam dla zainteresowanych eksperymentami. Osobiście do zbadania widzę szewstwo miarowe w Rumunii, ściślej w Siedmiogrodzie, bo właśnie tam jest zlokalizowana produkcja dla wiedeńskiego St Crispin's, a stamtąd są także pozyskiwani rzemieślnicy do pracy w stolicy Austrii.

Jeszcze raz Maftei z podwójnym, kontrastującym przeszyciem tyrolskim. Która para ładniejsza?

Kielman, Kamiński i Kurkus (work still in progress ) porwali się w Warszawie na bezszwowe lotniki. Ciekaw jestem czy Pan Jacek Okułowicz z Białegostoku podjąłby się takiego zlecenia? Dla porównania tegoroczny przykład "one-piece beauty" z wideńskiej pracowni Alexandru Maftei.

Tweedowa marynarka z paryskiej pracowni krawieckiej Cifonelli z końca 2012 r. w nietypowej kolorystyce. Więcej zdjęć w wyższej rozdzielczości: http://tweedy.cifonelli.com/

Przedsiębiorca Brian Haggas sprzedaje gotowe marynarki, uszyte z oryginalnego Harris Tweedu, w kolekcji wagi lekkiej i klasycznej z bezpłatną wysyłką. http://www.harristweedscotland.com

Próbnik Donegalu z niszowej irlandzkiej firmy rodzinnej Molloy & Sons sprowadziłem do pracowni krawieckiej Pana Tadeusza Kierepki w Warszawie na początku 2012 r. Ceny przystępne bezpośrednio u producenta. Wszystkie wzory do obejrzenia pod tym linkiem: http://www.flickr.com/photos/molloyandsons/ Witryna internetowa z formularzem kontaktowym: http://molloyandsons.com/ Interesujący filmik reklamowy: http://vimeo.com/33030277

Propozycja dla faszionistów: płaszcz z Harris Tweedu, marynarka dwurzędowa Thomas Fisher i spodnie dżinsowe Ermenegildo Zegna.

Inspiracje cd. Patrick Grant w tweedowym garniturze w kolorze morskim. Mieszkaniec Hebrydów w oliwkowym garniturze z Harris Tweedu! Zdjęcie pochodzi z książki-albumu Lary Platman, Harris Tweed. From Land To Street (2011) z przedmową Patricka Granta.

Nie mam płaszcza uszytego z tweedu, więc nie mam własnych doświadczeń w tym zakresie. Taki płaszcz będzie ciężki, ale zapewne niezniszczalny. Na zdjęciu poniżej tweed na płaszcz w bardzo grubą jodłę ze starych zapasów Rubinaccich w London House.

Mam marynarką z ręcznie tkanego Harris Tweedu jak na zdjęciu Patrick Grant i kupon na kolejną marynarkę jak na drugim zdjęciu. Na czwartm zdjęciu wszywka z okazji 100-lecia znaczka kuli z zaćwieczonym krzyżykiem (Harris Tweed Orb Mark). Przy okazji Pan Tadeusz Kierepka w końcu czerwca miał kupon ręcznie tkanego Harris Tweedu z londyńskiej firmy W. Bill w jodełkę w kolorze ciemnoniebieskim, zakupiony bez pośredników. Klasyczny tweed na polską zimę powinien ważyć 500-600 gr, a na płaszcz nawet 700 gr. Tweed w zależności od maszyny może mieć szerokość 75-78 cm lub 150 cm. Najtaniej ręcznie tkany tweed można zakupić przez Internet bezpośrednio u tego wytwórcy: http://www.buttoflewistextiles.co.uk/ Najdroższy, ręcznie tkany tweed produkowany jest na ekologicznej farmie Ardalanish na wyspie Mull z włosia pierwotnych, brunatnych owiec: https://www.facebook.com/pages/Ardalanish-Isle-of-Mull-Weavers/116560148785

Pan Januszkiewicz dzięki Internetowi został umiędzynarodowiony przez dedykowany mu temat na Style Forum i za sprawą opisów na kilku blogach angielskojęzycznych. Ostatnio klient z Anglii zamówił 6 par butów i szykuje się do powrotu. To świadczy, że jest już znany szerzej niż opłotki forum BwB. Zapotrzebowanie na wyroby LUKSUSOWEGO rzemiosła w w Niemczech wg mojej oceny jest bardzo nikłe w zestawieniu z dochodami tzw. klasy średniej. Mentalnie to nie są Włosi czy mocno konserwatywni Austriacy. Nawet bogaty Niemiec zasuwa na zakupy do Aldika czy Lidla, co można sprawdzić porównując lokalizację tych sklepów w dzielnicach willowych.

O szewcu Jürgenie Ernście nigdy nie słyszałem. W dziale doniesienia prasowe pilnie zebrał jedynie 12 notatek od uzyskania dyplomu mistrzowskiego w Berlinie w 1989 r., przy czym część z tych artykułów miała zasięg lokalny, np. publikowane w ostatnich latach w Offenbach-Post. W Niemczech popyt na LUKSUSOWE rzemiosło ogranicza się według mojej wiedzy w kolejności do Düsseldorfu, Frankfurtu nad Menem, Monachium i Hamburga. Część zamawia bezpośrednio we Włoszech, Maftei z Wiednia regularnie wyrusza w objazdy po wymienionych przeze mnie miastach niemieckich, podobnie czynią krawcy z Savile Row. Oczywiście można wyszukiwać różne lokalne "sławy" w Internecie, ale o jakości tych prac niewiele da się powiedzieć. Po co pisać do Roetzla, skoro na razie nikt nie pochwalił się zrealizowanym zamówieniem obuwia na miarę u Jacka Okułowicza w Białymstoku.

Spectators are very dandy. Najlepsze zestawienie znalazłem w kadrze filmu Alfreda Hitchcocka "Nieznajomi z pociągu" / "Strangers on a Train" (1951 r.). Następnie dwa zdjęcia Johnny'ego Deppa w obiektywie Marka Spieglera.

W dawnym DDR totalna posucha w temacie burżuazyjnego obuwia na miarę, tylko Schuster w Berlinie. http://www.schuster-berlin.de/schuhmacher-berlin.html Natomiast spacerując po Kudammie w Berlinie widziałem sporo klasycznego obuwia RTW firm Ludwig Reiter czy Heinrich Dinkelacker. http://www.ludwig-reiter.com/ http://www.heinrich-dinkelacker.de/ http://www.budapester.de/ http://www.budapester.eu/

Austria wciąż utrzymuje bardzo wysoką pozycję w szewskim rzemiośle, co jednak na forum nie znajduje należytego odzwierciedlenia. Najbardziej znana jest pracownia Scheer, założona w 1816 r. http://www.scheer.at/ Wykonywała ona obuwia m.in. dla ostatniego cesarza monarchii habsburskiej, Franciszka Józefa I (1848-1916). Maftei, założona w 1925 r. http://www.maftei.at/ Kudweis z tradycją od 1930 r. http://www.kudweis.at/ Karl Ivants z tradycją od 1947 r. http://www.schuhmacher-baden.at/ Elfie Riedl od 1978 r. Jedna z 61 kobiet - szewców w Austrii. http://www.elfie-riedl.at/ Lajos Bálint http://www.balint.at/ Najmłodszy mistrz szewski Thomas Schikola (ur. 1978 r.) http://www.massschuhe-schikola.at/ Poniżej kilka zdjęcia na zachętę do dalszych poszukiwań we własnym zakresie.

Tego Pana zakwalifikowałbym do dandysów dojrzałych. Niskie umiejscowienie kozerki wskazuje, że garnitur był uszyty prawdopodobnie dawno temu, a sylewtka człowieka z wiekiem się zmienia. Jest jeszcze prostsze wytłumaczenie, że koszula ma po prostu za krótkie rękawy.