Miyagi

Wiadomo Zdaję sobie sprawę, że moje podejście trąci rulonikowym fetyszyzmem, ale w obecnym stadium choroby nic na to nie poradzę. To chyba trochę jak z butami: najpierw jest "wow, goodyear!", po jakimś czasie kręci się nosem na corrected grain, i tak dalej, niestety...

No nie wiem. Może to kwestia zdjęcia, ale mnie wydaje się przede wszystkim niestarannie (za luźno) zrolowany, stąd w niektórych miejscach wydaje się płaski, w innych poskręcany. Dla porównania załączam zdjęcia ruloników, które uważam za dobre. Tylko nie wiem, gdzie można tak wykończone rzeczy nabyć, poza Vandą i Sam Hober.

W przypadku tej konkretnej poszetki unikałbym eksponowania brzegów w ogóle.

Ja także używałem deski Airboard, tej dużej z podstawką pod generator pary. Wszystko było dobrze do momentu, kiedy deska postanowiła się "rozjechać" - z wysokości ustawionej na maksimum powierzchnia robocza znalazła się na wysokości moich kolan. Okazało się, że to (szumnie nazwana) "płynna regulacja wysokości" odmówiła posłuszeństwa. Teraz używam Viledy z mechanizmem z ząbkami i, jak dotąd, wszystko jest dobrze, a całość zupełnie jak ta Leifheit (przynajmniej ja nie widzę jakichś istotnych różnic).

Postanowiłem w końcu pokazać w tym wątku swoje zdjęcia. Dziś "na górze" miałem to:

Hahaha, sowa w roli komentarza bardzo mi się podoba! W pośpiechu nie sprawdziłem orientacji zdjęcia, a w przeglądarce wyświetlało mi się obrócone. Tak wygląda koszula podczas noszenia. O ile dobrze pamiętam, to już ponad miesiąc od odbioru.

Stosunkowo niedawno odebrałem moją pierwszą koszulę od Tiviano. Moje wcześniejsze doświadczenia z koszulowym MTM obejmowały krakowską SP im. Dąbrowskiego (gdzie udało mi się wypracować krój, który uważałem za docelowy), Balthazara i Da Vinci. Na ich podstawie wyrobiłem sobie dużą dozę nieufności w stosunku do sprzedawców w salonach MTM i generalnie każdego, kto przyjmuje zamówienie i zbiera miarę na jakiekolwiek ubranie. Na szczęście, miara została zebrana bardzo dokładnie, co mnie uspokoiło, tym bardziej, że chyba nie usłyszałem podczas całego zabiegu złowieszczych (paradoksalnie) zapewnień w rodzaju "będzie Pan zadowolony", "będzie leżeć idealnie", etc. Zamiast tego, przeprowadziliśmy rzeczową rozmowę o konkretnych elementach kroju, co bardzo mi odpowiada. Efekt końcowy nie za bardzo widać na załączonym zdjęciu - postaram się zamieścić w tym lub w przyszłym tygodniu fotografie, na których stoję naturalnie (tutaj skręcam się trochę i tworzą się fałdy). W każdym razie - z pierwszej koszuli w Tiviano jestem bardziej zadowolony, niż z tych, które uważałem za wzór dla nowych zamówień. Pan Adam jest raczej elastyczny w kwestii dopasowania i kroju - jeśli jakiś pomysł uważa za nietrafiony, przedstawia powód, zamiast odmówić "bo tak", czy twierdzić, że "tak się nie da/tak się nie robi". Wybór tkanin raczej standardowy, jednak niedługo mają dojść nowe próbniki; z kołnierzykami i mankietami sytuacja jest podobna. Są perłowe guziki. W atelier widziałem dość dużo próbników tkanin garniturowych - jeśli dobrze pamiętam, były to próbniki od Zakiego, kilka włoskich, H&S i inne, nie przyglądałem im się dokładnie. Podsumowując - nie spodziewałem się, że z pierwszej koszuli u nowego "dostawcy" będę tak zadowolony (właściwie, to w 100%). Sam będę wracać po następne, więc polecam z czystym sumieniem.

Może po prostu niech krawiec usztywni tym, czym chce. Może nawet kleić, jeśli nie jest to jakaś archaiczna klejonka która za chwilę zacznie się odklejać i klapa spuchnie. Już się tłumaczę z tej herezji: jeśli poprosisz go o zastosowanie techniki, w której nie czuje się pewnie, której ostatni raz używał xx lat temu lub z jakichś powodów jej nie lubi, szanse na powodzenie całego przedsięwzięcia będą raczej mniejsze niż przy zastosowaniu techniki "gorszej", ale chętnie przez niego używanej. Jeśli to krawiec na tyle budżetowy, abyś musiał wybierać wkłady usztywniające za niego - niestety, również sugeruję zmianę krawca (na podstawie własnego doświadczenia - mam w szafie kilka argumentów zbierających tylko kurz).

Czy dobrze widzę, że Septieme Largeur poszerzyli ofertę o modele wykonane w technologii Blake? Wydaje mi się, że przedtem wszystkie półbuty, chukka i trzewiki były szyte goodyearem, a teraz np. prawie wszystkie chukka są opisane jako "blake welted" (zarówno model do patynacji jak i ten wykonany z cordovanu jest nadal dostępny w wersji goodyear). Jednak zastanawiam się, czy to rzeczywiście poszerzenie oferty, czy zaledwie wiosenne porządki obejmujące m.in. uporządkowanie dostępnych modeli i wprowadzenie nowej kategorii.

A może tkanina np. z Acorn Fabrics i szycie u Dąbrowskiego? Sam rozważam taką możliwość, bo rozsądnych alternatyw brak a jeśli mam się użerać z innymi MTMami, ale jeszcze z dojazdem do W-wy, to wolę pomęczyć się lokalnie.

Oraz kilka innych ciekawych modeli - granatowe zamszowe oxfordy, lotniki i derby (arty?), jasnobrązowe zamszowe oxfordy i longwingi, beżowe oxfordy z ażurowaniem wzdłuż krawędzi noska... Może coś jeszcze, co przeoczyłem. Jest w czym wybierać

A ja zauważyłem dość znaczną różnicę pomiędzy popelinami Savoy i pozostałymi tego samego producenta, a inną popeliną od Balthazara i jeszcze jakąś od Da Vinci. Podczas gdy Savoye okazały się sztywne i stosunkowo trudne do dokładnego wyprasowania, te inne, których nazw nie pamiętam, są miękkie i łatwo się je prasuje, mimo, że to także popeliny.

Poza Sienną też?

Zabezpiecz, bo szwy pod noskiem zaraz Ci się przetrą i but będzie chciał Cię pożreć, to znaczy, podeszwa rzeczywiście się rozwarstwi. Mam to w prawie identycznych SL Gaspar, ale brązowych (dobrze widzę na trzecim zdjęciu, że to wersja norwegian stitched?)

Mam podobne doświadczenie z bawełnianym swetrem Vistuli, natomiast v-necki 100% merino (wg metki i informacji w sklepie, a z ich wiarygodnością - nie mam tu na myśli konkretnie Vistuli, a ogólnie polski rynek - różnie bywa...) eksploatowane dość intensywnie trzymają się nadzwyczaj dobrze.