JanuszSibora

Dziękuję bardzo za wyróżnienie jakim jest skierowane do mnie pytanie tyczące obu pojęć. Z uwagą przeczytałem wszystkie wypowiedzi. Dyskusja ważna i potrzebna. Truizmem jest twierdzenie, że należy przywracać zapomniane elementy naszej kultury i dorobku cywilizacyjnego. Badając dzieje dyplomacji oraz protokołu dyplomatycznego przewertowałem wiele tomów akt, lecz w dokumentach tych trudno szukać pojęć o których mowa. Pozostają pamiętniki, dzienniki i korespondencja. W tym przypadku to właśnie w tych źródłach należy szukać odpowiedzi. Osoby tworzące polską służbę zagraniczną charakteryzowało zazwyczaj wzorowe wychowanie i staranne wykształcenie. Znajomość kanonów życia towarzyskiego była dla nich tak oczywista, iż w ich pamiętnikach kwestie te traktowane są marginalnie. Wzorowy ubiór był czymś naturalnym, dlatego też jeśli poruszano te zagadnienia to raczej w sytuacji gdy zdarzyło się jakieś salonowe potknięcie. W ciągu kilku dni postaram się przeprowadzić kwerendę. O ile dobrze pamiętam to oficjalne dokumenty określające ubiór dyplomaty lub dostojników państwowych stosowały pojecie "strój wizytowy", ale nie znalazłem tam terminu poszetka. W pamiętnikach dyplomatów najczęściej znajdują się informacje, iż przed wyjazdem na nowa placówkę sprawili sobie kilka nowych ubrań i niekiedy wymieniane są nazwiska najlepszych mistrzów sztuki krawieckiej. Raz jeszcze dziękuję za zaufanie, którym mnie obdarzono. Na marginesie pragnę poczynić jeszcze jedną uwagę. Warto pamiętać, iż Niemcy powszechnie stosują termin "das Einstecktuch" pochodzący od połączenia czasownika "einstecken" (wtykać, wkładać) oraz rzeczownika "das Tuch" (chustka). W Berlinie trwa właśnie Fashion Week, któremu jak zazwyczaj towarzyszą liczne przedsięwzięcia. Pozwolę sobie zwrócić uwagę na możliwość wykonania na zamówienie krawatów, muszek i poszetek. Znana berlińska firma Edsor Kronen przedstawiła swoim klientom szeroką gamę materiałów.

Dziękuję uprzejmie za miłe słowa powitania. Chętnie służę swą wiedzą. W pełni zgadzam się z twierdzeniem, iż najtrudniej jest ustalić historyczny rodowód pewnych zwyczajów. Właśnie ukończyłem pisanie kilku haseł do powstającego leksykonu protokołu dyplomatycznego i punkt ciężkości starałem się przenieść na ich kontekst historyczny. Przyznać muszę, iż publikacji tyczących dziejów protokołu dyplomatycznego oraz historii ceremoniałów nie jest wiele. Rzetelne badania prowadzone w archiwach są czasochłonne. Dziękuję za przywołanie postaci hrabiego Rajnolda Przezdzieckiego. Oczywiście jest on postacią wybitną. To właśnie on jest jednym z głównych twórców dokumentu, który stanowi część "Protokołu dyplomatycznego i ceremoniału państwowego II RP". W okresie międzywojennym był on jednym z najwybitniejszych znawców protokołu dyplomatycznego i ceremoniałów dworskich. Jemu zawdzięczamy wprowadzenie do polskich przepisów elementów staropolskich. Zagadnienia te szczegółowo wyjaśniam w książce. Doceniając zasługi Rajnolda i Stefana Przezdzieckich w dziele tworzenia polskiego protokołu dyplomatycznego, a także ich wkład w rozwój kultury narodowej im właśnie zadedykowałem moją publikację. Pani Edith Wilson (z kwiatami) w towarzystwie Augusta Zaleskiego (pierwszy z prawej) i Rajnolda Przezdzieckiego.

Prawdziwą radość sprawił mi fakt umieszczenia na Państwa forum informacji o mojej książce pt. "Protokół dyplomatyczny i ceremoniał państwowy II RP" wydanej nakładem Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Od lat prowadzę badania naukowe nad dziejami dyplomacji, w tym również protokołu dyplomatycznego. Zagadnienia te na polskim gruncie były niestety dość słabo opracowane. W książce piszę o wielu polskich dyplomatach. Do grona tego należał hrabia Stefan Przezdziecki, długoletni dyrektor Protokołu Dyplomatycznego. Bez wątpienia nadawał on europejski ton poczynaniom naszej służby zagranicznej. W jednym z raportów dyplomatycznych pisano o nim: "Jego dobre, arystokratyczne maniery oraz prostota i pełna życzliwość uczyniły go lubianym i docenianym przez wszystkich członków korpusu dyplomatycznego, którzy przewinęli się przez Warszawę od czasu powstania odrodzonego państwa polskiego." Stefan Przezdziecki w swym gabinecie Zagadnienia, które poruszane są na forum znajdują się zarówno w tekście mojego opracowania jak również w dokumencie pt. "Przepisy protokolarne, ceremonialne i etykietalne", który stanowi integralną część mojej publikacji. Dokument ten to pomnik dziejów polskiej dyplomacji, który łączy w sobie ceremoniał państwowy, protokół dyplomatyczny i etykietę. Jego autorzy dumni byli z faktu, iż tylko Polska posiada tak obszerny, zwarty dokument. Pragnę zwrócić uwagę, iż w wielu przepisach protokolarnych poruszane były kwestie stosownego ubioru. Dokument szczegółowo regulował ubiór gości biorących udział w audiencji u prezydenta. Jeden z podrozdziałów nosił tytuł "Stroje". Przepisy określały również ubiór osób przybywających na przedstawienie teatralne, w czasie którego obecny jest prezydent: "w lożach i miejscach pierwszego piętra oraz przynajmniej w pierwszych 10 rzędach parterowych, obowiązuje strój wieczorowy, ewentualnie mundur, strój narodowy lub ludowy". Dołożyłem wielu starań, by zawarta w publikacji ikonografia przedstawiała ważne elementy protokołu dyplomatycznego, w tym również zwracałem uwagę na ukazanie zwyczajów panujących w świecie dyplomacji. W odpowiedzi na pytanie użytkownika Sonny pragnę poinformować, iż pierwsze wydanie książki (z kolorowymi ilustracjami) rozeszło się w ciągu dwóch miesięcy i wydawnictwo wznowiło "Protokół..." w połowie maja na targi książki. Publikację można nabyć za pośrednictwem Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Zagadnienia związane z ubiorem dyplomatów i polityków w sytuacjach oficjalnych poruszam często w mediach, dlatego też odsyłam do mojej strony internetowej: http://www.sibora.pl Na bieżąco problemy protokołu i etykiety poruszam na mojej stronie na facebooku: Janusz Sibora - facebook Zainteresowanych tematyką serdecznie zapraszam!